En sang fra fortiden

8dd000a5750fa07f6702f1463a248306bdb09fb6c433a1bde68f9879«En sang fra fortiden», skreve av Katherine Webb, var ein bok eg vanlegvis ikkje hadde valgt- trur eg. Eg fekk den i gåve av ei god venninne, som anbefalte den sterkt, og måtte jo gje den ein sjanse. Eg angrar ikkje.

Me følger Zack, ein kunstekspert, som driver eit galleri som ikkje går så bra om dagane. For å få litt inntekt vil han skrive ein bok om kunstnaren Charles Aubrey, som hadde sitt aktive virke på 1930- talet, men vil at den skal skilje seg ut frå alle dei andre bøkene om mannen. På jakt etter inspirasjon, og svar på fleire spørsmål, reiser han til ein liten landsby ved kysten av Dorset i England. Her møter han mennesker som både gir han fleire spørsmål og ein del svar.

Boka følger to historiar om kvarandre. Historia om Zack, og søken etter svar, og historia om Mitzy, ei ung jente på 30- talet, som gir svar på desse spørsmåla. Dette er ein roman full av gåter og mysterier. Gjennom heile boka kjem det fram hint om noko som har skjedd for lenge, lenge sidan, og med sin nysgjerrigheit og skarpe blikk, kjem Zack borti mange av desse ubesvarte spørsmålane. Ettersom me kjem lenger og lenger ut i boka, får me svar på fleire og fleire spøsmål, som i og for seg er bra. Samtidig dukker det fleire spørsmål opp.

Eg syntes boka var treig i byrjinga. Det tok lang tid før den fekk min interesse, og litt derfor tok det litt tid før eg kon skikkeleg i gang med ho. Det var fyrst eit godt stykke over halvvegs at eg vart reve med i mysteriane, og vart spent på kva som eigentleg hadde skjedd. Eg ønska svar på alle mysteriane som hadde dukka opp, og heilt til slutt fekk eg det. Utan å avsløre for mykje, vil eg nok innrømme at det var den uventa vendinga ved klimakset som gjorde at eg tross alt likte boka.

Det eg sit attende med når eg vart ferdig med å lese, var personligheita til Mitzy. Eller rettare sagt psyken hennar. Eg har det inntrykket at ho var litt psykisk skada, og ikkje heilt normal. Med ei svært uvanleg, streng, og nesten slem mor, hadde ho ikkje eit godt utgangspunkt i livet. Men korleis ho aldri vil slippe på kjenslane ho hadde for Aubrey, og meine at det var ekte kjærleik mellom dei, sjølv om han var familifar, og hadde eit fast forhold, får meg til å tenkje at ho ikkje var heilt sunn innvendig. Dette er ein tanke som eg følte vart bekrefta fleire og fleire gonger gjennom boka. Ho har eit unormalt forhold til kjensler, og eg ser på ho som litt, tja, kva skal eg sei, gæær’n? Me får medlidenhet med ho, sidan mykje av forteljingane vart fortalt gjennom hennar perspektiv, men eg innser at det meste som skjedde med ho, er vel hennar eige feil. Ho har ein personligheit eg ikkje likte så godt, men samtidig var ho ein interessant karakter. Ein karakter eg ikkje leser så ofte, i alle fall ikkje som hovudperson.

Webb har fått mykje god kritikk, både om «En sang fra fortiden», og hennar tidlegare bøker «Arven» og «Det du ikke ser» (eg har desverre ikkje lest desse to bøkene, og kan verken støtte opp eller kritisere kritikken). Eg vil ikkje hive meg på all denne gode kritikken av «En sang fra fortiden», men eg vil sei at den var godt skrive, og klarte jo å fange interessen min som lesar, sjølv om det ikkje var heilt min type roman. Eg vil anbefale jo vidare.

Kinovåren

Eg har ikkje lest mange bøker dette året. Riktigare sagt så har eg lest ein del pensum, men ikkje mange andre friviljuge bøker. Det eg derimot har gjort er å sett ein del serier og veldig mange filmer. Men det eg vil skrive i dette «come back»- innlegget er filmane eg har sett på kino så langt i 2017.

Eg har sett fire filmer på kino. «Assasin’s Creed», «Passangers», «Logan» og «La La Land». mv5bmtk4mju3mdizof5bml5banbnxkftztgwmjm2mzy2mdi-_v1_ux182_cr00182268_al_Dette er fire veldig ulike filmer, og det var stor variasjon på kor bra dei var. «Passangers» har eg skrivd om før. Det kan du lese om her. Det var ein film eg likte svært godt, og anbefaler alle å sjå den. Ein Sci- fi-/ romskip- film, med gode skodespelarar og passe med drama og action.

 

 

asscreedinternational

«Assasin’s Creed» likte eg ikkje så godt. Den var full av action, men det var samtidig kjedeleg. Den hadde lite handling, og tenkte at det var ein film som ikkje var verdt dei pengane. Filmen er basert på eit spel, som eg ikkje har nokon relasjon til, noko som også kanskje var med på å avgjere kva eg syntes om den..?

 

«La La Land»var bra, men her var eg så uheldig å ha ein last ned (1)dårleg kino-oppleving, der ytre faktorar spela inn, og gjorde at filmen ikkje blei så bra som den kanskje eigentleg var. Dette er ein musikal, som er kreativt laga, med relativt kule sangar. Nokre ting var litt absurd, og når eg ikkje klarte å leve meg inn i filmen med kjenslene, så blei det bare rart. Mannen min, som såg den saman med meg, hadde så mange oppturar og nedturar med kjenslane, og syns filmen var veldig bra. Eg vil tru at det er det som gjorde at filmen vann Oscar.

 

Logan_2017_poster«Logan» var skuffande. Eg hadde vel kanskje litt store forventningar til filmen, og synest den fyrste og andre «Wolverine»- filmane er bra. Men denne var rett og slett ikkje så bra som dei andre filmane er. Heile Wolverine-karakteren var skuffande. Det var berre nokre få scener i filmen der eg fekk Marvel-superhelt-kjensle, men ellers så var det ikkje så mykje handling. Konseptet for filmen var bra, men det funka rett og slett ikkje i praksis, meiner eg.

Det er fleire filmer eg har veldig lyst til å sjå, og som hadde vore moro å sett på kino, men kan ikkje få med seg alt. Filmar som kjem på kino framover, som eg har lyst til å sjå, er: «Gardiens of the Galaxy» (ja, veit at den allereie har gått, men fekk ikkje moglegheit til å sjå den), «Wonder Woman», «Pirates of the Caribbien», «Askeladden» og fleire.

Har du sett ein bra filme på kino denne våren? Er det ein film som kjem som du gledar deg til?

 

Everest

Det er få filmer som eg ligg å tenkjer på gjennom heile natta. «Everest» holdt meg våken i natt. Det var noko med den som greip meg.everest_poster

«Everest» er ein spelefilm basert på ein sann historie, om ein gruppe fjellklatrarar som har som mål å koma på toppen av Mount Everest, verdas høgaste fjell. Alt startar bra, men sidan dei har laga film om hendinga, må det jo skje ein form for katastrofe, eller kva? Den kjenslen hadde eg i meg gjennom heile filmen, og ja, eg hadde i grunn rett. Men tragedien skjedde ikkje slik eg fyrst tenkte. Det vart mykje verre.

Gjennom heile filmen kjem det fram stadsnamn og klokkeslett som gjer oss bevisste på kvar i hendingsforløpet me er, og korleis karakterane låg ann i forhold til mål og forventingar. Det hjalp meg som sjåar å halde styr på stadar eg aldri har vore.

Men for nokre stader! For ein natur! Du vil ikkje tulle med Mount Everest, er tanken eg fekk undervegs i filmen. For nokre flinke skodespelarar!

landscape-1442863457-everestBare å draume om å bestige fjellet, er galskap meinar eg. Filmen gav meg eit godt inntrykk på korleis klatrarane systematisk jobbar seg oppover, og ikkje minst nedover. Sjølv om det ikkje var mykje action som i ein actionfilm, var det konstant spenning grunna den vonde kjenslen eg heile tida hadde i meg. Det var så ekte. Det var så tragisk. Det var rørande. Me veit alle at mennesker er upålitelege til ein viss grad. Fjellet er enda meir upåliteleg.

maxresdefault-1

Passangers

mv5bmtk4mju3mdizof5bml5banbnxkftztgwmjm2mzy2mdi-_v1_ux182_cr00182268_al_Eg veit i grunn ikkje heilt kvifor, men eg likte denne filmen. Eg likte den godt. Det var ikkje så voldsom mykje action, kjærleikshistorien var ikkje overraskande, og effektene var ikkje så veldig mange, men likevel var det noko som drog meg til den. Eg har konkludert med at det kan vere spenninga og nyskjerrigheita som tok meg. Skodespelarane var dyktige, og klarte verkeleg å leve seg inn i rollane sine. Heilskapen i filmen var god. Eg vil innleie med at eg anbefaler å sjå denne filmen på det sterkaste.

«Passengers» går på kino nå, og det er Morten Tyldum som har ressigert den. Med seg har han Jennifer Lawrens, Chris Pratt og Michael Sheen i hovudrollane. «Passengers» er dyktig laga.

Handlinga skjer i verdsrommet. Eit romskip er på ein 130-års reise til ein koloniplanet, då ein av passasjerane våkner opp 90 år for tidleg. Han oppdager at han er aleine på skipet, samans med nokre tusen sovende passasjerer. Han innser at han kjem til å døy på skipet, ein skjebne han ikkje var førebudd på då han steig om bord ein del år tidlegare.

960x410_94131de6396fff2a03732c56044eaee5Ensomheita er sterk. Han veit ikkje kvifor han våkna. Han prøver det han kan for å la dagane gå, men det vart etter kvart uuthaldeleg. Han kjem opp i store dilemmaer og vanskelege val. Korleis kan han klare å leve i ein tom metallverd utan nokon andre levande vesen?

Filmen er gripande, og får ein til å tenkje. Viss eg hadde vore i den situasjonen sjølv, kva hadde eg gjort? Hadde eg tatt dei same vala som han tok? Hadde eg valt å leve livet mitt på ein annleis måte?

passengers-1Sjølv om handlinga finn stad i verdsrommet, og det er tydeleg at det er på eit romskip av metall og begrensa med plass, fekk eg likevel ikkje den kjenslen då eg såg på filmen. Plassen var godt utnytta i filmen, og handlinga tok dominerte over den kalde sci-fi-sjangeren.

Som sagt så vil eg anbefale filmen på det sterkaste. Det var ein god filmopplevelse.

2017

Har du eit nyttårsforsett for 2017? Eit eller fleire mål du har satt deg? Eit ynskje? ein drøm du vil få oppfylt? Sjølv om me allereie har komme halvvegs ut i januar, så er det ikkje for seint å sette seg ned og planlegge året. Sjå på kva du har lyst til, korleis du kan få det til, og rydd i avtaleboka. Sett av tid til det du syns er moro, det du likar, det som gjev deg energi. La målet ditt bli til vane, så er det ikkje noko problem.

I 2016 hadde eg eit mål om å få så mange kryss på bokbingoen som mogleg. Fyrste halvår gjekk kjempebra, og eg las den eine boka etter den andre. Så kom hausten, og eg fekk ein brå start på masterstudiet. Det vart rett og slett så mykje å jobbe med der, at eg berre fekk lest ein bok i heile haust. Likevel er eg fornøgd med resultatet, og tenkjer at eit anna år vil eg klare fleire. Men det kan ikkje bli dette året her. Eit nytt semester på masterstudiet, som er enda meir krevjande. Det kan hende eg får lest ein bok innimellom alle andre pensumbøker, men kan ikkje satse på det.

Kva er ditt mål?

God jul <3

Her kjem ei lita julehelsing rett før jul. Eg har juleferie, og nyter den med å gjere så lite som mogleg. Det har vore ein travel haust, så mykje boklesing har det ikkje blitt. Einaste boka eg har lese sidan august, er «Et helt halvt år» av Jojo Moyes. Dette var eiet-helt-halvt-ar-nyttopplag bok som var både morosam og rørande. Den var lettlest, og var derfor ein god bok å pløye gjennom på få dagar. Det er godt å ha nokon slike bøker i ein ellers travel kvardag.

Eg likte boka godt. Historia var annleis enn historiar flest, med ein litt uventa slutt. Eg likte godt hovudkarakterane, dei var gjennomførte og hadde ein tydeleg personligheit. Hmm.. Kanskje litt for tydeleg. Men eg likte dei. Eg anbefaler absolutt å lese boka! Og gjer det før du ser filmen!!! Eg har ikkje sett filmen, men har lyst til det, men eg er så glad for at eg las boka fyrst. Det var mange små og morosamme detaljar og augneblink som fort kan bli borte på eit lerret.

Så nå vurderar eg om eg skal lese dei andre bøkene i serien. Noko å anbefale?

Av frykt for å ikkje få koma meg inn på bloggen meir før julaften, ynskjer eg dykk alle ein god jul 🙂 Tips til ein bra film å sjå i jula er «Veien til Betlehem». Dette er ein skikkeleg julefilm, som handlar om den fyrste julenatt.

josef-og-maria-i-veien-til-betlehem

 

Til skræk og exempel

9788292712177Kan hende du har planlagt kva du skal kle deg ut som, eller allereie byrjar å kaupe inn halloween-godteri? Viss du i tillegg tenkjer at det hadde vore moro å lest ein bok om hekser og sligt, har eg eit godt forslag til deg.

«Til skræk og exempel» er ein historisk fagbok skreve av Terje Sødal. Eg hadde denne som pensum det fyrste året på historie, og dette er nok den mest likte pensumboka eg har hatt i løpet av dei mange år som student.

«Til skræk og exempel» tar føre seg kriminaliteten spesielt på Agder på 15-1600-talet, midt i heksebrennartida og mange forferdelege, men også interessante henrettelsesmetoder. Dette er studiar frå røyndommen, så når du les kan du tenkje at alt er sant.

I byrjinga har Sødal med litt tørr teori, der han forklarar korleis kjeldene såg ut og korleis bøter og straffedommar var på den tida. Men det som er interessant med boka, er alle dømane Sødal har med. Han tar føre seg verkelege hendingar, og fortel kva som skjedde og korleis det så gjekk vidare.

Sjekk ut «Til skræk og exempel»! Det er verdt det!